Rozdział 1.

-Halo? - usłyszałam głos Rebecci .
-Przychodź do mnie! Szybko! - powiedziałam zapłakanym głosem.
-Co się stało?! Czemu płaczesz? - wypytywała. -Znowu chodzi o Lucasa?
-Nie! Przychodź!
Rozłączyłam się i rzuciłam telefon.  Zaczęłam się modlić żeby żyli. Rebecca zjawiła się u mnie 15 minut później. Otworzyłam drzwi i ją wpuściłam do środka. Usiadłyśmy na kanapie i zaczęłam jej wszystko opowiadać. Rebecca od razu kazała mi wziąć torbę i kluczę od domu. Pojechałyśmy do szpitala. Lekarz pokazał nam salę na której leżeli moi rodzice.
-Są w złym stanie. - powiedział lekarz. -Jest mała szansa na przeżycie. Za mocno uderzyli.
Rozpłakałam się. Wybiegłam ze szpitala i usiadłam na pobliską ławkę. Za mną przybiegła Rebecca, usiadła koło mnie.
-Emily, wszystko będzie dobrze. - pocieszała mnie.
-Nie będzie! Nie słyszałaś? Jest mała szansa że przeżyją! - wykrzyknęłam jej prosto w twarz po czym zaczęłam jeszcze bardziej płakać.
Rebecca przytuliła mnie. Nie wiedziałam co robię. Wyciągnęłam telefon i chciałam dzwonić po Lucasa.
-Co ty robisz? - spytała Rebecca.
-Nie wiem. Mam ochotę do niego zadzwonić.. - odpowiedziałam dalej płacząc.
Nie czekając na odpowiedź Rebecci zadzwoniłam do Lucasa.
-Tak? - usłyszałam jego głos.
-Lucas? Przyjedź pod szpital. Proszę. - powiedziałam.
-Stało ci się coś?! - wykrzyknął do telefonu.
-Eh.. nie. Przyjedź. - odpowiedziałam.
-Dobra, już jadę.
Chłopak rozłączył się. Schowałam telefon do torby i przytuliłam się do przyjaciółki. Zamknęłam oczy miałam w głowie same złe myśli że rodzice nie przeżyją. Lucas przyszedł ok. 20 minut później. Usiadł na ławkę bez słowa i zaczął się na mnie patrzeć. Milczenie trwało jakieś 5 minut.
-Powiesz co się stało? - spytał.
-Moi.. moi.. rodzice mieli wypadek samochodowy. Jest mała szansa na przeżycie. - odpowiedziałam jąkając się.
-Przykro mi. - powiedział.
Bez zastanowienia przytuliłam się do niego. On pocałował mnie w czoło. Czułam się jak kiedyś. Byłam szczęśliwa że znów go mogłam przytulić. Cały dzień i noc spędziłam w szpitalu. Przy mnie cały czas był Lucas. Rebecca nie mogła być całą noc w szpitalu. Była do północy i pojechała do domu. Zasnęłam wtulona w Lucasa. Obudził mnie jakiś szum. Lucas spał dalej. Wstałam, podeszła do mnie pielęgniarka.
-Może byś poszła do domu? - spytała miłym głosem. -Odpoczniesz.
-Nie.. nie.. nie mogę. Tu są moi rodzice. A co jak się wybudzą? - spytałam zaspanym głosem.
-Zadzwonimy do ciebie, zgoda?
-Zgoda. - odpowiedziałam.
Obudziłam Lucasa. Odprowadził mnie do domu.
-Wejdziesz? - spytałam gdy staliśmy przed domem.
-Ja.. ci będę przeszkadzał tylko. - odpowiedział nie pewnym głosem.
-Proszę. Dzisiaj sobota.. nie idzie się do szkoły. A Rebecca jedzie do wujka i ciotki na wieś. - błagam go żeby został. Nie chciałam być sama.
-No dobrze. - odpowiedział.
Weszliśmy do środka. Lucas usiadł na kanapie. Poszłam się przebrać. Gdy przyszłam poszłam do kuchni zrobiłam jakieś kanapki i nalałam soku. Wróciłam do pokoju, usiadłam koło Lucasa i położyłam sok i kanapki na stolę.
-Jedz. - powiedziałam .
-Nie, nie chcę. - odpowiedział.
-Oj jedz. - wzięłam jedną kanapkę i dałam mu do ręki. -Tu masz sok jeszcze. - powiedziałam pokazując ręką szklankę z sokiem.
-Dzięki.
Zaczęliśmy jeść. Włączyłam telewizję. Wtuliłam się w chłopaka. Mijały godziny.. a my siedzieliśmy przed telewizorem. Ja czekałam na telefon ze szpitala. Wstałam i spojrzałam się na Lucasa.
-Stało się coś? - spytał.
-Nie.. - odpowiedziałam . - Tylko... - przerwałam.
-Tylko, co?
-Dobra nie ważne. - odpowiedziałam siadając.
Lucas schylił się i mnie pocałował. Pocałunek przerwał telefon. Podbiegłam do niego jak najszybciej z myślą że rodzice się wybudzili.

***

I jak ? : 3 Podoba się. ? xD Wiem że krótkie.. nie zamierzam na razie

pisać długich . xD