Rozdział 6.

Obudził mnie Maks. Skakał po moim łóżku. Usiadłam i spojrzałam na zegarek. Była 7:03 . Miałam jeszcze godzinę do lekcji. Poszłam do toalety umyć się. Jak wyszłam wyciągnęłam z szafki szarą bluzę z flagą Wielkiej Brytanii do tego czarne rurki. Ubrałam to na siebie. Poszłam do kuchni wzięłam kanapkę. Spojrzałam na zegarek dochodziła 7:45 . Wzięłam torbę i wyszłam. Do szkoły doszłam o 7:55. Poszłam spokojnie pod salę i usiadłam. Podbiegła do mnie Rebecca.
-Heeej! - wykrzyknęła mi do ucha, jak usiadła koło mnie.
-Eh.. cześć. - odpowiedziałam.
-Co jest? - spytała.
-Nic..
Na drugim końcu korytarza usiadł Lucas. Jak zwykle z telefonem w ręku. Spojrzałam się na niego. Zauważyła to Rebecca.
-Znów go kochasz? - spytała.
-Taa.. - odpowiedziałam.
-On wie?
-Wiee... możesz przestać zadawać pytania? - spytałam.
-Mogę.. nie denerwuj się.
-Wybacz.
Parę metrów od nas siedział Lucas. Rebecca zaczęła mnie szturchać i pokazywać ręką na Lucasa.
-Czego!? - wykrzyknęłam.
-Zobacz, zobacz! -powtarzała.
-No i ? - odpowiedziałam, jak zobaczyłam Lucasa.
-Eh.. nie podejdziesz? - spytała.
-Nie... jak będzie chciał to podejdzie. - odpowiedziałam stanowczo.
-Jak chcesz...
Zadzwonił dzwonek. Rozpoczęła się pierwsza lekcja. Usiadłam w ostatniej ławce. Lekcja historii ciągnęła i się i ciągnęła. Jakby trwała wieczność. Kiedy wreszcie minęło 45 minut wyszłam z sali i poszłam pod inną. Rebecca jak zwykle poszła do swojego chłopaka. Położyłam torbę i usiadłam. Wyciągnęłam telefon i zaczęłam sms'ować z koleżanką.
-Hej. - usłyszałam.
Uniosłam wzrok do góry. Zobaczyłam niebieskookiego bruneta w granatowej bluzie z niewinną miną był to Lucas.
-Cześć. - odpowiedziałam chowając telefon do kieszeni.
-Co tam? - spytał siadając dalej ode mnie.
-Nic się nie zmieniło. - oznajmiłam. -Czemu tam siedzisz?
-Nie mogę? - spytał.
-Nie. Nie możesz. - odpowiedziałam siadając koło niego.
Lucas uśmiechnął się i pocałował mnie. Zadzwonił dzwonek. A my dalej się całowaliśmy. Koło nas przeszedł nauczyciel.
-Ekhem.. nie chcę przeszkadzać. Ale już jest lekcja. - odparł.
Wzięłam torbę i wpadłam w śmiech. Weszłam do sali. Usiadłam w pierwszej ławce.

***

I jak . ?: P

Rozdział 5.

Weszłam do domu. Od razu poszłam do swojego pokoju i zamknęłam się w nim. Odrobiłam lekcje i spojrzałam na telefon. Nie odpisał, ani nie zadzwonił ma mnie gdzieś. - pomyślałam. Zapadł wieczór. Wyszłam na spacer z Maksem. Po drodze spotkałam Lucasa. Najpierw się spojrzał i poszedł. Ja odwróciłam się i ruszyłam w stronę domu.
-Emily!! Zaczekaj! -wykrzyknął.
Nie odwróciłam się poszłam dalej. Nagle podbiegł do mnie i złapał mnie za ramiona.
-Zaczekaj.. proszę. - powiedział.
-Puszczaj mnie! - wykrzyknęłam.
Kiedy się wyrwałam ruszyłam szybkim krokiem do domu. Weszłam. Ściągnęłam Maksowi smycz i go puściłam. Zadzwonił dzwonek, otworzyłam drzwi. Stał Lucas.
-Czego? - spytałam. - Won!
-Wysłuchaj mnie.. - powiedział.
-Nie! Ty nie chciałeś słuchać mnie.. teraz ja nie będę słuchać ciebie! Nara! - wykrzyknęłam zamykając drzwi.
Pobiegłam do swojego pokoju. Dzwonił telefon dzwonił Lucas. Odrzuciłam połączenie i wyłączyłam telefon. Usiadłam na kanapie. Do mojego pokoju przyszedł Maks. Wskoczył mi na łóżko i położył swoją głowę na kolanach. Zaczęłam go głaskać. Po chwili położyłam się i zasnęłam. Obudziłam się rano. Znów bym się spóźniła do szkoły złapałam torbę i wybiegłam z domu. Do szkoły dotarłam 7:58 pobiegłam pod salę. Zdążyłam, nauczycielki jeszcze nie było. Podeszłam do ławki. Na leżała na niej kartka. Z napisem " Do Emily " . Wzięłam ją do ręki i zaczęłam czytać.

Przepraszam cię za to co zrobiłem. Żałuje tego.

Nie wiedziałem że ty mnie kochasz. Na pewno 

nie będziesz chciała ze mną gadać. Jestem idiotą

          Lucas.

Zgniotłam kartkę i się odwróciłam. Za mną siedział Lucas.

-" Kartką nic nie zdziałasz.. " - powiedziałam rzucając mu kartką w twarz.

Do sali weszła nauczyciela i rozpoczęła się lekcja. Po lekcji wyszłam z sali i poszłam na ławkę gdzie siedziałam dzień wcześniej. Po paru minutach koło mnie usiadł Lucas.
-Idź stąd.. -powiedziałam.
-Nie. -odpowiedział. -Nie odejdę dopóki mi nie wybaczysz..
-To ja se pójdę. - powiedziałam wstając
Ruszyłam do szkoły, ponieważ zadzwonił dzwonek. Lucas wstał za mną i również poszedł pod salę. Weszliśmy. 45 minut lekcji minęło bardzo szybko. Następna przerwa tym razem ta najdłuższa. Wyszłam na szkole boisko i usiadłam w rogu. Rebecca była ze swoim chłopakiem wolałam jej nie przeszkadzać. Lucas staną nade mną. Znów zaczął przepraszać. Poszłam pod salę, kiedy rozpoczęła się lekcja podeszłam do wychowawczyni o zwolnienie, bo się źle czuje. Pobiegłam do domu. Zamknęłam się w swoim pokoju. Wieczorem przyszedł do mnie Lucas. Nie dawał mi spokoju. Wpuściłam go do pokoju. Usiadłam na kanapie, on koło mnie.
-Czego ty znowu chcesz? - spytałam.
-Dobra, słuchaj. Weź mi teraz tylko nie, przerywaj ok?
-Ok. Gadaj.
-Żałuje tego że nie chciałem z tobą porozmawiać. Przepraszam cię. Nie wiedziałem że ty chciałaś mi po prostu powiedzieć że mnie kochasz. Zwykła ciota ze mnie.. - oznajmił.
-Ale.. je nie chcę twoich przeprosin. -powiedziałam. -ja chcę..-ściszyłam głos
-Dobra, nie ważne ... nara. -odpowiedział wychodząc z mojego pokoju.
-Ale Lucas zaczekaj!! - wykrzyknęłam wybiegając za nim z domu.
Biegłam za nim kawałek drogi. Gdy go dogoniłam pociągnęłam go za bluzę.
-Mówię zaczekaj! Nie dokończyłam..
-To dokończ.
-Ja chcę tylko wiedzieć czy ty mnie..kochasz.-powiedziałam.
Lucas przybliżył mnie do siebie i złapał mnie za biodra. Pocałowaliśmy się.
-Taka odpowiedź ci wystarczy? - spytał.
Kiwnęłam głową na tak. Chłopak odwrócił się i poszedł w stronę swojego domu. Zostałam sama na środku ulicy. Po paru minutach ruszyłam w stronę swojego domu. Gdy tylko doszłam, poszłam do kuchni zjeść kolacje. Potem poszłam się umyć, ubrałam luźną bluzkę i majtki do spania. Włączyłam telewizor. Po 3 godzinach zasnęłam.

***

Podoba się? XDD

Rozdział 4.

Przesiedziałam tak dobre pół godziny. Następnie wstałam, otarłam łzy i ruszyłam przed siebie. Rebecca przybiegła do mnie i powiedziała że musi iść do domu. Po chwili koło mnie stanął Lucas. Przytulił mnie.
-Będzie dobrze, zobaczysz. Ułoży się jakoś. - powiedział.
Odepchnęłam go i stanęłam dalej. Zalałam się łzami.
-Nie będzie już dobrze!! Zawsze tak mówiłeś!! I co?! Nie jest dobrze!! I nie będzie!! Moi rodzice, nie żyją, a ty mówisz że będzie dobrze!! - wykrzyknęłam. -Zawsze taki byłeś... tylko potrafisz pocieszyć słowami " będzie dobrze " . Nic więcej. Boże, po co ja znajomość z tobą odnowiłam?!
-Przepraszam. - odpowiedział i poszedł.
Usiadłam na krawężniku i zaczęłam płakać - znowu. Lucas zostawił mnie samą. Za bardzo na niego nakrzyczałam. Posiedziałam parę minut i ruszyłam w stronę domu. Gdy doszłam, poszłam i zamknęłam się w swoim pokoju. Przytuliłam się do swojego misia od taty i chwyciłam za telefon. Wybrałam numer Lucasa. Nie odbierał. Zadzwoniłam drugi raz, trzeci, czwarty.. za piątym razem włączyła się poczta głosowa.. wyłączył telefon. Położyłam się na łóżku. Zasnęłam. Obudziło mnie szczekanie psa. Ciocia przyprowadziła swojego owczarka szkockiego - Maksa . Pies wbiegł do mojego pokoju i zaczął mnie lizać po twarzy. Zaczęłam się śmiać.
-Maks, przestań! - powtarzałam.
Wstałam i usiadłam. Pies wskoczył mi na łóżko i położył głowę na moje kolana. Pogłaskałam go i poszedł. Wstałam za nim i poszłam do cioci. Siedziała z wujkiem na kanapie.
-Cześć. - powiedział wujek.
-Cześć. - odpowiedziałam, trochę zaspanym głosem. - Która godzina?
-Dochodzi 21. -odpowiedziała ciocia wchodząc do kuchni. -Masz.
Ciocia dała mi kanapki. Poszłam do swojego pokoju. Zjadłam i zadzwoniłam do Lucasa. Telefon miał włączony, ale nie odbierał. Odrobiłam zadanie domowe i położyłam się spać.
Następnego ranka zjadłam śniadanie, ubrałam się i umyłam. Ciocia pytała mnie czy chcę zostać w domu. Odmówiłam chciałam spotkać się z Lucasem. Wyszłam z domu i ruszyłam w stronę szkoły. W szkole pod salą spotkałam Lucasa, siedział sam. Podeszłam do niego i stanęłam na przeciwko.
-Hej. - powiedziałam cichym głosem.
Nawet się nie spojrzał. Siedział dalej. Ukucnęłam. Rozejrzałam się dookoła. Rebecci jeszcze nie było, więc nie miał mi kto pomóc. Patrzałam się na niego, on nie spojrzał się ani razu na mnie.
-Wybacz, za wczoraj.. przepraszam. - wyszeptałam.
Wstałam i odłożyłam torbę. Rebecci dalej nie było w szkole. Stanęłam pod oknem i czekałam na przyjaciółkę. Zadzwonił dzwonek, jej dalej nie było . Weszłam do klasy i rozpakowałam książki. Minęła pierwsza lekcja, wyszłam z sali i ruszyłam w stronę sali od fizyki. Lucas usiadł sam w kącie z telefonem w ręku. Usiadłam koło niego. Spojrzałam się.
-Lucas.. przepraszam. -powiedziałam, powstrzymując się od płaczu.
Nie odpowiedział, nie spojrzał się. Po policzku spłynęła mi pierwsza łza. Po chwili Lucas spojrzał się na mnie.
-Słuchaj, nie chcę żadnych twoich przeprosin. Weź, jak żałujesz że ze mną odnowiłaś znajomości to po jaką cholerę się do mnie odzywasz?! -powiedział.
Spłynęła mi druga łza i po niej trzecia i czwarta.
-Twój płacz nic nie pomoże. Zostaw mnie najlepiej. -oznajmił.
Wstałam i złapałam za torbę. Rozpłakałam się - już po raz chyba setny. Wyszłam ze szkoły i usiadłam na ławkę. Zadzwonił dzwonek. Dalej tam siedziałam. Minęło 5 minut lekcji, 10 minut, 15 minut... siedziałam tam dalej. Po chwili koło mnie usiadł Lucas.
-Pan się pyta czemu nie jesteś na lekcji. -powiedział.
Odwróciłam się plecami do niego.
-Powiedz mu że zaraz przyjdę. - odpowiedziałam płaczliwym głosem.
Chłopak wstał i poszedł na lekcje. Ja weszłam do szkoły, poszłam do toalety i umyłam twarz. Weszłam do sali od fizyki i stanęłam obok drzwi. Bałam się reakcji nauczyciela.
-Emily. Usiądź. - powiedział spokojnym głosem.
-Nie nakrzyczy pan na mnie? - zdziwiłam się
-Nie. Usiądź. - odpowiedział.
Usiadłam do pierwszej ławki. Lekcja minęła. Poszłam pod kolejną salę. Rzuciłam torbę i usiadłam. Lucas siedział na kilka centymetrów dalej. Wyciągnęłam kartkę i długopis i zaczęłam pisać.

Lucas, nienawidzisz mnie prawda? Przepraszam za wczoraj, 

na prawdę jest mi przykro. Nie żałuje że odnowiłam z tobą

przyjaźń wręcz odwrotnie. Zależy mi na tobie.

Nie musisz że mną rozmawiać jak nie chcesz. 

                        Emily.

Chciałam mu ją dać na lekcji. Ale wstał i poszedł do kolegi. Ja wstałam i położyłam kartkę koło jego plecaka z napisem " Do Lucasa " . Napisałam to wielkimi, jaskrawymi kolorami, żeby zauważył. Przerwa ta była długa. Ja nie miałam co robić. Po ok. 5 minutach Lucas usiadł koło plecaka. Zauważył kartkę i ją przeczytał. Zgniótł ją. Wszystko widziałam, znowu kolejne łzy spłynęły po moich policzkach.

Lucas popatrzał się na mnie, odwróciłam wzrok. Po chwili stał nade mną.

-Kartkami nic nie zdziałasz. - powiedział rzucając we mnie kartką którą napisałam.

-Ale... 

-Żadne ale... spadaj! - wykrzyknął. -Jak żałujesz to proszę odsuwam się od ciebie i koniec! Koniec z naszą znajomością..

-Lucas! - wykrzyknęłam.

Chłopak odwrócił się i poszedł.

-... ale ja cię kocham . - powiedziałam szeptem. 

Kiedy wszystkie lekcje minęły poszłam do domu. Rzuciłam torbę na łóżko i wszyłam . Poszłam na spacer. 

Przecież, ja to nie specjalnie powiedziałam. Byłam roztrzęsiona. - pomyślałam. Poszłam do parku, gdzie jako para przesiadywałam z Lucasem. Usiadłam na ławkę na której siedzieliśmy. Na tej ławce Lucas, napisał; " Kocham cię i kochać będę. Nigdy cię nie opuszczę - Lucas dla Emily. " 

-Kocham cię i kochać będę... - powiedziałam.

Nie myśląc wyciągnęłam telefon i napisałam sms'a do Lucasa; " Kocham cię  i kochać będę, pamiętasz? Mogę teraz znów powiedzieć że cię kocham i kochać cię będę. " Nacisnęłam Wyślij. Czekałam 10 minut nie dostałam odpowiedzi. Poszłam do domu. 

***

Trochę dłuższy . Niż wcześniejsze. :q Podoba się?;qq

Rozdział 3.

Następnego dnia wstałam znów po 7. Dokładnie była 7:38. Ubrałam się, wzięłam coś do jedzenia i poszłam do szkoły. Weszłam do sali równo o 8:00 . Pani Clark na szczęście jeszcze nie było. Usiadłam do ławki i wypakowałam książki. Zaczął mnie ktoś kopać w krzesło, odwróciłam się. Był to Lucas.
-Hej. - powiedział.
-Cześć. - opowiedziałam i uśmiechnęłam się.
Do sali weszła pani Clark. Kolejna lekcja biologii minęła jak zwykle. Kolejna lekcja była to fizyka. Poszłam pod salę i usiadłam. Koło mnie usiadł Lucas. Pytając czy wszystko dobrze. Zadzwonił dzwonek. Rozpoczęła się fizyka. Weszłam do sali i usiadłam w ostatniej ławce. Do sali wszedł pan od fizyki. Przystojny, młody nauczyciel. Nie jedna dziewczyna była w nim zakochana. Usiadł przy biurku i położył dziennik.
-Emily. - powiedział spoglądając na mnie
Zaczęłam się trząść i zrobiło mi się gorąco. Nigdy mnie nie pytał, a szczerze też mi się podobał.
-Słucham? - odpowiedziałam.
-Podejdź proszę do tablicy i zapisz co było zadane. - oznajmił.
Wstałam, podeszłam do tablicy i wzięłam kredę. Zaczęłam pisać.
-Eh... cztery masz źle. - powiedział nauczyciel wstając. -Zawsze miałaś dobrze, jak ci sprawdzałem zeszyty.
-Przepraszam, robiłam w nocy zadanie domowe. -odpowiedziałam.
Wziął kredę z moich rąk i zaczął poprawiać.
-Mogę usiąść? - spytałam.
-Możesz. - odpowiedział.
Poszłam do ławki i usiadłam. Lekcja minęła szybko. Kiedy wszystkie lekcje skończyły się wyszłam ze szkoły i ruszyłam w stronę domu. Założyłam słuchawki na uszy i zaczęłam słuchać muzyki.
-Emily!! - usłyszałam głos Lucasa i odwróciłam się. Chłopak cały czas biegł za mną. Stanęłam i czekałam aż dobiegnie.
-Odprowadzić cię? - spytał gdy dobiegł.
-Spoko. - odpowiedziałam, chowając słuchawki do torby.
Ruszyliśmy w stronę mojego domu. Szliśmy w ciszy. Po 10 minutach byliśmy pod moim domem.
-To do jutra. -powiedziałam otwierając drzwi.
-Emily...
-Słucham? - spytałam zamykając drzwi.
Chłopak uśmiechnął się i podszedł do mnie. Spojrzałam się na niego i odwzajemniłam uśmiech.
-Eh.. to do jutra. - odpowiedział całując mnie w polik. Odwrócił się i poszedł. Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Już w progu czułam zapachy lecące z kuchni. Weszłam do kuchni i zobaczyłam jak ciocia gotuje obiad.
-Za ile będzie? - spytałam.
-Za 10 minut. Możesz już do stołu siadać. - odpowiedziała.
Zaniosłam torbę do pokoju, wróciłam i usiadłam przy stole. Zjadałam obiad, potem poszłam do kuchni zanieść talerze. Zadzwonił telefon, podbiegłam do niego dzwonili ze szpitala.
-Halo? - spytałam drżącym głosem.
-Mamy dla ciebie złą wiadomość. - powiedział lekarz.
-Jaką?! - wykrzyknęłam do telefonu, miałam łzy w oczach i najgorsze myśli.
-Twoi rodzice nie żyją.
Rozłączyłam się. Stałam koło komody, oparłam się o nią i osunęłam się na ziemie. Rzuciłam telefonem. Podeszłą do mnie ciocia i usiadła koło o mnie. Rozpłakałam się.
-Co się stało? - spytała ciocia.
-Nie żyją.. umarli.. - odpowiedziałam płacząc.
Ciocia przytuliła mnie, jeszcze bardziej się rozpłakałam. Po 10 minutach płaczu wstałam i zadzwoniłam po Rebecce i Lucasa. Spotkaliśmy się pod szpitalem i weszliśmy do sali gdzie byli moi rodzice. Leżeli zakryci jakimś kocem, przyszedł lekarz i zabrali ich.. wtuliłam się w Lucasa i rozpłakałam.
-Mała, nie płacz. - powiedział całując mnie w głowę i głaszcząc po plecach.
Rebecca z Lucasem zabrali mnie ze szpitala i kazali mi usiąść na ławkę. Usiadłam i teraz przytuliłam się do Rebecci.

***

Podoba się. ? ^^ Chociaż trochę.. odrobinę..? minimalnie ?  XDD

Rozdział 2.

Spojrzałam na telefon. Dzwoniła ciocia. Odebrałam telefon.
-Halo? - spytałam.
-Emily! Słuchaj, do póki rodzice są w szpitalu. Będę się tobą zajmować.
-Aha. To fajnie . - odpowiedziałam.
-Nie cieszysz się? - spytała się ciocia.
-Eee.. ciesze się.
-Ja będę kończyć. Wpadnę do ciebie wieczorem.
-Ok. Pa.
-Pa.
Rozłączyłam się i usiadłam koło Lucasa. Powiedziałam mu że to tylko ciocia dzwoniła mówiąc że się mną zaopiekuję. Wróciłam do oglądania telewizji. Lucas siedział bez słowa. Posmutniał.
-Co się stało? - spytałam patrząc na niego.
-To będzie głupie co powiem . Lepiej nie. - odpowiedział.
-Oj, mów. - nalegałam.
-No, bo to że się pocałowaliśmy nie znaczy, że jesteśmy parą, prawda? - spytał.
-Nie jesteśmy. - odpowiedziałam i spojrzałam się na niego . -A co? - spytałam.
-Aha, a nie nic takiego. - odpowiedział.
Wróciliśmy do oglądania telewizji. Nastał wieczór, spojrzałam na zegarek dochodziła 21. A cioci jeszcze nie było.
-Lucas, ja pójdę wziąć prysznic. Poczekasz? - spytałam.
-Jasne. - odpowiedział.
-Ok.
Poszłam do swojego pokoju po ręcznik i jakieś ubrania. Weszłam do łazienki i wzięłam prysznic. Wyszłam po 30 minutach. Weszłam do pokoju gdzie był Lucas. Cioci dalej nie było. Podeszłam do szafki gdzie zawsze były słodycze. Wyciągnęłam jakieś ciastka i postawiłam na stolę. Minęły 2 godziny i wybiła 23. Robiłam się śpiąca.
-Może ja już wyjdę, a ty się spać położysz? - spytał Lucas.
-Nie musisz. Jak nie chcesz. - odpowiedziałam ziewając.
-Dobra, idź się już spać połóż. Ja idę. Pa. - powiedział całując mnie w polik.
Wyszedł. Po chwili do domu weszła ciocia. Zaczęła przepraszać że nie przyjechała wcześniej. Zmyłam talerz po kanapkach i szklanki. Poszłam do swojego pokoju i położyłam się spać. Ciocia została całą noc.
Wstałam następnego ranka i poszłam do pokoju gdzie była ciocia. Na stole czekało na mnie śniadanie. Zaczęłam jeść. Gdy zjadłam wszystko ruszyłam do toalety umyć się, ubrać i uczesać. Od razu pojechałam do szpitala. Kiedy dojechałam poszłam na salę gdzie byli moi rodzice.
-A ty znów tu? - spytała pielęgniarka.
-Tak. - odpowiedziałam .
Pielęgniarka uśmiechnęła się i poszła dalej. Po chwili poczułam że ktoś stoi za mną i trzyma mnie za ramiona. Odwróciłam się. Stał Lucas.
-Hej. - powiedział.
-Cześć, skąd wiedziałeś że tu jestem? - spytałam .
-Twoja ciocia mi powiedziała. - odpowiedział siadając koło mnie.
Wtuliłam się w niego i znów zaczęłam płakać. Nastał wieczór, przyjechała po mnie ciotka. Zawieźliśmy Lucasa do domu i pojechaliśmy do siebie. Odrobiłam zadanie domowe i spakowałam wszystko co było potrzebne na jutro do szkoły. Poszłam jeszcze wziąć prysznic, obejrzałam coś w telewizji i zasnęłam. Śnili mi się moi rodzice, śniło mi się całe życie z nimi. Najwyraźniej cały czas bałam się że umrą.

***

Podoba się? ^^ 

Bo mam nadzieje . xdd

Rozdział 1.

-Halo? - usłyszałam głos Rebecci .
-Przychodź do mnie! Szybko! - powiedziałam zapłakanym głosem.
-Co się stało?! Czemu płaczesz? - wypytywała. -Znowu chodzi o Lucasa?
-Nie! Przychodź!
Rozłączyłam się i rzuciłam telefon.  Zaczęłam się modlić żeby żyli. Rebecca zjawiła się u mnie 15 minut później. Otworzyłam drzwi i ją wpuściłam do środka. Usiadłyśmy na kanapie i zaczęłam jej wszystko opowiadać. Rebecca od razu kazała mi wziąć torbę i kluczę od domu. Pojechałyśmy do szpitala. Lekarz pokazał nam salę na której leżeli moi rodzice.
-Są w złym stanie. - powiedział lekarz. -Jest mała szansa na przeżycie. Za mocno uderzyli.
Rozpłakałam się. Wybiegłam ze szpitala i usiadłam na pobliską ławkę. Za mną przybiegła Rebecca, usiadła koło mnie.
-Emily, wszystko będzie dobrze. - pocieszała mnie.
-Nie będzie! Nie słyszałaś? Jest mała szansa że przeżyją! - wykrzyknęłam jej prosto w twarz po czym zaczęłam jeszcze bardziej płakać.
Rebecca przytuliła mnie. Nie wiedziałam co robię. Wyciągnęłam telefon i chciałam dzwonić po Lucasa.
-Co ty robisz? - spytała Rebecca.
-Nie wiem. Mam ochotę do niego zadzwonić.. - odpowiedziałam dalej płacząc.
Nie czekając na odpowiedź Rebecci zadzwoniłam do Lucasa.
-Tak? - usłyszałam jego głos.
-Lucas? Przyjedź pod szpital. Proszę. - powiedziałam.
-Stało ci się coś?! - wykrzyknął do telefonu.
-Eh.. nie. Przyjedź. - odpowiedziałam.
-Dobra, już jadę.
Chłopak rozłączył się. Schowałam telefon do torby i przytuliłam się do przyjaciółki. Zamknęłam oczy miałam w głowie same złe myśli że rodzice nie przeżyją. Lucas przyszedł ok. 20 minut później. Usiadł na ławkę bez słowa i zaczął się na mnie patrzeć. Milczenie trwało jakieś 5 minut.
-Powiesz co się stało? - spytał.
-Moi.. moi.. rodzice mieli wypadek samochodowy. Jest mała szansa na przeżycie. - odpowiedziałam jąkając się.
-Przykro mi. - powiedział.
Bez zastanowienia przytuliłam się do niego. On pocałował mnie w czoło. Czułam się jak kiedyś. Byłam szczęśliwa że znów go mogłam przytulić. Cały dzień i noc spędziłam w szpitalu. Przy mnie cały czas był Lucas. Rebecca nie mogła być całą noc w szpitalu. Była do północy i pojechała do domu. Zasnęłam wtulona w Lucasa. Obudził mnie jakiś szum. Lucas spał dalej. Wstałam, podeszła do mnie pielęgniarka.
-Może byś poszła do domu? - spytała miłym głosem. -Odpoczniesz.
-Nie.. nie.. nie mogę. Tu są moi rodzice. A co jak się wybudzą? - spytałam zaspanym głosem.
-Zadzwonimy do ciebie, zgoda?
-Zgoda. - odpowiedziałam.
Obudziłam Lucasa. Odprowadził mnie do domu.
-Wejdziesz? - spytałam gdy staliśmy przed domem.
-Ja.. ci będę przeszkadzał tylko. - odpowiedział nie pewnym głosem.
-Proszę. Dzisiaj sobota.. nie idzie się do szkoły. A Rebecca jedzie do wujka i ciotki na wieś. - błagam go żeby został. Nie chciałam być sama.
-No dobrze. - odpowiedział.
Weszliśmy do środka. Lucas usiadł na kanapie. Poszłam się przebrać. Gdy przyszłam poszłam do kuchni zrobiłam jakieś kanapki i nalałam soku. Wróciłam do pokoju, usiadłam koło Lucasa i położyłam sok i kanapki na stolę.
-Jedz. - powiedziałam .
-Nie, nie chcę. - odpowiedział.
-Oj jedz. - wzięłam jedną kanapkę i dałam mu do ręki. -Tu masz sok jeszcze. - powiedziałam pokazując ręką szklankę z sokiem.
-Dzięki.
Zaczęliśmy jeść. Włączyłam telewizję. Wtuliłam się w chłopaka. Mijały godziny.. a my siedzieliśmy przed telewizorem. Ja czekałam na telefon ze szpitala. Wstałam i spojrzałam się na Lucasa.
-Stało się coś? - spytał.
-Nie.. - odpowiedziałam . - Tylko... - przerwałam.
-Tylko, co?
-Dobra nie ważne. - odpowiedziałam siadając.
Lucas schylił się i mnie pocałował. Pocałunek przerwał telefon. Podbiegłam do niego jak najszybciej z myślą że rodzice się wybudzili.

***

I jak ? : 3 Podoba się. ? xD Wiem że krótkie.. nie zamierzam na razie

pisać długich . xD

Prolog.

Dzień jak co dzień. Obudziłam się i spojrzałam na zegarek. Była 7:46 .
Znów się spóźnię. - pomyślałam.
Wstałam z łóżka ubrałam się jak najszybciej mogłam. Wyjęłam bułkę z szafki i wybiegłam do szkoły. Weszłam do sali była 8;03 .  Cholera.. znów się spóźniłam. Usiadłam do ławki jak gdyby nigdy nic. Podeszła do mnie pani Clark nauczycielka biologi i moja wychowawczyni.
-Emily! Znów się spóźniłaś. - powiedziała patrząc na mnie swoimi oczami.
-Przepraszam, ostatni raz. - wyjąkałam, spuszczając głowę.
-Mam nadzieje. - odpowiedziała podchodząc do tablicy.
Lekcja ciągła się i ciągła. Jakby trwała wieczność. Zadzwonił dzwonek. Spakowałam książki i wyszłam z sali. Na korytarzu czekała na mnie moja przyjaciółka - Rebecca .
-Heeej!! - wykrzyknęła do mnie jak tylko mnie zobaczyła.
-Cześć. Nie musisz się tak drzeć. - odpowiedziałam.
-Co taka wkurzona? - spytała.
-Babka od biologi znów się czepia że się spóźniłam. A ty czemu nie byłaś?
-Zaspałam. - odpowiedziała.
Ruszyłyśmy w stronę sali od historii. Rzuciłam torbę pod drzwi. Poszłam z Rebeccą do toalety. Spędzałyśmy tam całe przerwy. Nagle zauważyłyśmy że drzwi się otwierają do toalety weszła pani Clark .
-Co w tu robicie?! Pod salę! I to szybko! - wykrzyknęła.
Bez słowa wyszłyśmy z toalety. Zadzwonił dzwonek na lekcje. Weszłam do sali i usiadłam w przedostatniej ławce. Położyłam głowę na ławkę - zasnęłam.
-Kartkówka!! - wykrzyknęła nauczycielka.
Podskoczyłam do góry i zerwałam się na równe nogi.
-Co się stało? - spytałam.
Cała klasa wpadła w śmiech.
-Spałaś? - usłyszałam męski głos zza siebie.
Odwróciłam się.
-Gówno cię to powinno obchodzić!! - wykrzyknęłam i usiadłam do ławki.
Wyciągnęłam kartkę i zaczęłam pisać to co dyktowała pani na kartkówkę. Po lekcji wyszłam z sali. Rebecca pobiegła do swojego chłopaka. Ja poszłam pod salę od matematyki, rzuciłam torbę i usiadłam. Koło mnie usiadł chłopak.
-Czego tu chcesz?! - wykrzyknęłam mu prosto w twarz.
-Dalej zła? - spytał.
-Tak!!
Chłopak wstał i poszedł. Był to Lucas . Mój były chłopak. Błagał mnie wiele razy żebym do niego wróciła. Nie chcę. Za bardzo mnie zranił. Całował się z inną dziewczyną i był z nią, będąc ze mną. Był ze mną pół roku. Po naszym zerwaniu płakałam całymi dniami i nocami.
Dzień w szkole minął tak samo jak zawszę. Z kartkówki z historii dostałam 5. Byłam jedną z najlepszych uczennic w klasie. Wyszłam ze szkoły i ruszyłam w stronę domu. Spojrzałam na ulicę, zauważyłam samochód rodziców.
Pewnie znów na zakupach byli. - pomyślałam.
Nagle samochód zaczął skręcać i wjechał w drzewo. Zamknęłam oczy i modliłam się żeby to nie byli moi rodzice. Podbiegłam do samochodu i zadzwoniłam po pogotowie. Po dosłownie 5 minutach był tłum ludzi.
Karetka zjawiła się po 10 minutach i wyciągnęli rannych. Byli to moi rodzice. Zaczęłam płakać.
-Mogę jechać z wami? - spytałam płaczliwym głosem. - To moi rodzice!
-Niestety nie możesz. - odpowiedział lekarz.
-Ale..
Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć drzwi od ambulansu zamknęły się. Tłum ludzi rozszedł się, a ja zostałam sama na środku ulicy. Po chwili przyjechała policja. Ja pobiegłam do domu. Wzięłam telefon i zadzwoniłam po Rebecce.

***

I jak ? ;3 Mam nadzieje że opowiadanie

zaciekawi . xD